ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ...

Αγάπη… όλοι την αποζητούμε, όλοι την έχουμε ανάγκη, μα είναι μια έννοια  που μπορεί να οριστεί; Μπορεί ναι , μπορεί και όχι. Μα ακόμα και αν δεν είναι δυνατό να οριστεί, ένα είναι σίγουρο, ότι ο καθένας μας μπορεί να την αισθανθεί και μέσα από την απλότητα των τριών συλλαβών της να νιώσει τη μεγαλοσύνη των άπειρων εκφάνσεών της. Και κάθε μια από τις εκφάνσεις της πιθανόν να οριοθετεί και – σε τελική ανάλυση – να «ορίζει» για τον καθένα χωριστά  μια διαφορετική θέαση του φαινομένου της Αγάπης.

Και από ποια οπτική γωνία θα μπορούσε να θεαθεί με τον αγνότερο τρόπο, αν όχι μέσα από το πρίσμα της ψυχής ενός μικρού παιδιού; Γιατί η αγάπη για την ύπαρξη ενός παιδιού είναι προϋπόθεση όχι μόνο αναγκαία αλλά και επιτακτική. Χωρίς αυτή δεν  επιβιώνει ούτε βιώνει ασφάλεια. «Μαμά,σ’ αγαπώ. Και εσύ μ’ αγαπάς. Χωρίς αγάπη δε γίνεται…»: αυτά ήταν τα λόγια του τρίχρονου γιου μου ένα βράδυ λίγο πριν κοιμηθούμε. Αυτά ήταν τα λόγια που με έκαναν να συναισθανθώ πόσο πολύ η αθώα παιδική ψυχή διψά να προστατεύσει κάθε κύτταρο του σώματός της με «αγαπητικό» ιστό, ώστε να δομήσει ένα ισχυρό αμυντικό σύστημα, ικανό να αποκρούσει κάθε πρώιμη ή μεταγενέστερη επίθεση φοβικών, αγχωτικών η άλλων αρνητικών συναισθημάτων. Για κάθε παιδί η αγάπη αποτελεί το υπέρτατο οχυρό του και το «γυαλάκι» που συνειδητά επιλέγει να χρησιμοποιήσει ως μέσο για να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του.

Αυτό το «γυαλάκι» όμως , καθώς μεγαλώνουμε, φαίνεται πως το αντικαθιστούμε με άλλα «γυαλάκια» , αυτά του κέρδους , του συμφέροντος, του εγωισμού, της επικράτησης έναντι των άλλων , του ατομικισμού και άλλα τέτοιου είδους, που σιγά σιγά  εισβάλλουν ως νέοι ιστοί στα κύτταρά μας, για να αντικαταστήσουν τον «αγαπητικό» ιστό της παιδικής μας ηλικίας και να κλυδωνίσουν την ισορροπία της ψυχής μας. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει υποχρεωτικά ότι απεμπολούμε την αγάπη και την εκτοπίζουμε από τη ζωή μας . Γιατί η αγάπη υπάρχει παντού και πάντοτε. Αυτό υποστηρίζει, άλλωστε, και ο Στρατής Μυριβήλης στο αντιπολεμικού χαρακτήρα έργο του, τη «Ζωή εν τάφω», αποδεικνύοντας πως ακόμα και μέσα στη δίνη του πολέμου η αγάπη δεν εκλείπει: «Πόση αγάπη υπάρχει στον κόσμο! Άφθονη σαν ποτάμι που χύνεται μέσα σ’έναν κάμπο. Ανθισμένη σαν ένας λόφος κόκκινος από τις παπαρούνες, που σε φωνάζουν να τις κόψεις. Δεν έχεις παρά να σκύψεις να τις κόψεις.»

Γιατί, λοιπόν, μας είναι τόσο δύσκολο για  να κάνουμε την κίνηση να σκύψουμε για  να  κόψουμε αυτές τις παπαρούνες; Μήπως γιατί ως ενήλικες μαθαίνουμε να αναζητούμε πάντοτε τα υψηλά και να υποτιμούμε τα χαμηλά; Και όμως το νόημα της ζωής πιθανόν να βρίσκεται σε αυτή την κίνηση του σκυψίματος. Μια τόσο δα μικρή κίνηση χαμηλώματος θα φέρει μαζί με την ανύψωση της και ένα κέρδος , την παπαρούνα, το άνθος της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο ή του ανθρώπου προς το συνάνθρωπο.

Επομένως , τι είναι τελικά αυτό που χάνουμε μεγαλώνοντας; Πέρα από την αγνότητά μας, με την πάροδο του χρόνου, ξεχνάμε να «σκύβουμε», δηλαδή να υποχωρούμε όπου χρειάζεται, από αγάπη προς το διπλανό μας, για να πάρουμε ως αντάλλαγμα τους καρπούς είτε της δικής του αγάπης είτε της αγάπης που προσφέρει γενικά η ζωή στους εραστές της. Γιατί η αγάπη λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη, θεατή ή αθέατη, στα γρανάζια του σύμπαντος, για να προσφέρει στην ανθρωπότητα τις ευεργετικές της ιδιότητες. Είναι στο χέρι του καθενός μας να τις αδράξουμε και να τις πολλαπλασιάσουμε, ώστε να γίνουμε συμμέτοχοι ενός υπερενεργητικού ψηφιδωτού που ωθείται από πράξεις ανθρώπινης αγάπης και ταυτόχρονα ωθεί σε μια πανανθρώπινη ψυχική ολοκλήρωση.

Ας αγαπήσουμε λοιπόν. Ας αγαπήσουμε όχι γιατί αυτό είναι κάτι που μας επιβάλλεται αλλά γιατί υφίσταται ως φυσική ανάγκη, παρόμοια με αυτή της επιβίωσης. Χωρίς την ύπαρξη αγάπης στη ζωή μας μπορεί να συνεχίσουμε να ζούμε βιολογικά, αλλά στην πραγματικότητα παύουμε να ζούμε συναισθηματικά  και ο άνθρωπος ως ανώτερο ον χρειάζεται και τα δυο είδη «ζωής».Ας αγαπήσουμε, γιατί μόνο έτσι θα απελευθερωθούμε από τα δεσμά του πόνου μας. Ας αγαπήσουμε  ουσιαστικά  και  βαθιά  χωρίς  να  φοβόμαστε,  γιατί  μόνο  τότε  θα  ανταποκριθεί  και  η  ζωή  ουσιαστικά  και  βαθιά  στις  προσδοκίες  μας. Αν  ο  Θεός  αγάπησε  σε  σημείο  να  θυσιαστεί  για  εμάς, τότε  εμείς  δεν  μπορούμε  να  αγαπήσουμε  έστω  και  λίγο  τους γύρω  μας; Μα  φυσικά  και  μπορούμε, αρκεί να  το  θελήσουμε. Σε  μια  εποχή  που  τα  πάντα  είναι  ρευστά, ας  ανακτήσουμε  αυτή  τη  σταθερά  των  παιδικών μας  χρόνων, για  να  νιώσουμε  και  πάλι  ασφαλείς. Μια  τρυφερή  αγκαλιά, ένα  βλέμμα αγάπης  ή  ένα  ζεστό  φιλί  μπορεί  να  ανατρέψει  τα  πάντα. Αρκεί  να  το  αναζητήσουμε…   

Κυριακή Μ. Βασάλου, φιλόλογος